Gazeteci Nihat Alparslan

Bir ülkeyi ayakta tutan yalnızca ekonomi değildir. Adalet, güven ve siyaset kurumuna duyulan inanç da en az ekmek kadar değerlidir. Ne yazık ki bugün Türkiye'nin en büyük krizlerinden biri, vatandaşın siyasetçiye olan güvenini kaybetmesidir.

Son iki yılda yaşanan gelişmeler, toplumun geniş kesimlerinde “Artık kimseye güvenemiyoruz” duygusunu büyüttü. Bir yanda AK Parti, MHP ve DEM Parti'nin terörün sona ermesi amacıyla yürütülen süreç etrafındaki temasları ve Meclis'te oluşan yeni uzlaşı tablosu tartışılırken, diğer yanda CHP kendi içinde derin bir liderlik ve hukuk krizinin içine sürüklendi. Bu gelişmeler siyasetin en hararetli tartışma başlıkları haline geldi.

Elbette terörün bitmesi, silahların susması ve insanların ölmemesi herkesin ortak temennisidir. Buna itiraz etmek vicdana da akla da sığmaz. Ancak böylesine önemli süreçlerin şeffaf yürütülmesi, toplumun ikna edilmesi ve milletin güveninin korunması da aynı derecede önemlidir. Çünkü güven kaybolduğunda, en doğru adımlar bile kuşkuyla karşılanır.

Muhalefetin durumu ise ayrı bir yara… CHP, uzun yıllardır iktidara alternatif olma iddiasını taşırken bugün kendi iç çekişmeleri, mahkeme kararları ve ayrışmalarla gündeme geliyor. Vatandaş belediyelerde hizmet görmek isterken, televizyonlarda koltuk kavgalarını izliyor. Siyaset çözüm üretmek yerine kendi iç hesaplaşmalarıyla anılır hale geliyor.

Sokaktaki insanın cümlesi artık çok net:

“Hepsi kendi koltuğunu düşünüyor, bizi düşünen yok.”

İşte tehlike tam da burada başlıyor. İnsanlar bir siyasi partiye değil, siyasetin kendisine sırtını dönmeye başlıyor. Sandığa olan umut azalırsa, demokrasinin nefesi de daralır.

Türkiye'nin ihtiyacı yeni sloganlar değil; ilkeli siyaset, hesap verebilir yönetim ve samimiyettir. İktidar da muhalefet de şunu unutmamalıdır: Milletin güveni bir kez kaybedildiğinde, onu yeniden kazanmak seçim kazanmaktan çok daha zordur.

Çünkü siyaseti bitiren, rakipler değil; güveni tüketen siyasetçilerdir.